Heeft er ooit wel eens iemand een evaluatie of een raadsenquete gehouden na een herindeling. Het houdt mij bezig. Uiteraard ken ik van dichtbij alleen die ene, die nog volop in de steigers staat. Maar omdat ik vermoed dat die steigers niet arbo-proef zijn en ondertussen niemand meer iets te zeggen heeft in termen van mandaat of op welke wijze dan ook, komt dat in mij op.

Het is de tijd van het jaar, begrotingen van gemeenschappelijke regelingen passeren de revue. Sommige roepen van alles op behalve dat ‘gemeenschappelijke’. Niets nieuws want het onbehagen wordt vaak aangehaald in menig verslag, werkgroep en/of twitterbericht. Het is niet democratisch, of het staat te ver van de raad, of men klaagt dat de raad geen invloed heeft en wat al nog niet meer. In onze commissie grond wordt er vanavond eentje expliciet behandeld. En door de wijze waarop het lijkt soms meer een ‘vijandelijke’ regeling. De reflex lijkt vooral: de eigen besluitvorming vergeten, de gemeenschappelijke regeling tot vijand te verklaren en iedereen en alles die er mee te maken heeft te wantrouwen. In zo’n setting wordt een directeur uitgenodigd die “eens even haarfijn mag uitleggen hoe ze er bij komen om zo’n tarief te vragen”.  Het vervolg laat zich raden, tenminste normaliter. De beschuldigde legt nog eens fijntjes uit dat de organisatie slechts uitvoert wat de raad heeft besloten, dat het uiteraard anders kan maar dat de raad dat dan moet besluiten, dat er wel rekening met landelijke ambities en voorschriften en met provinciale en met nog zo wat  rekening moet worden gehouden, dus dat de geachte aanwezigen feitelijk mopperen op hun eigen gecreëerde dwangbuis. En normaal gaat dat goed. Maar er waait een nieuwe wind en ratio is een …

De Regelingen Read more »

Zo’n avond als ooit tevoren. Een raadsvergadering waarin iedereen iedereen op scherp zet en ‘bondjes’ sneller wisselen dan bij Wie-is-de-mol™, begint natuurlijk eerder. Met bijvoorbeeld de late terugvlucht van verschillende fractievoorzitters uit verschillende windrichtingen. Afgemat, moe komen ze aan en slepen zich met een lastig dossier in de hand naar de uitgang van het vliegveld en de ingang van de raadzaal. In één moeite door. En die vermoeidheid, de strakke huid van het reizen, het onbestemde lome gevoel van de reis in het lijf maakt nors, narrig en rigide. Juist op het moment dat het tegenovergestelde nodig is. Het begin van zo’n avond is lacherig maar niet vrolijk. In de wandelgangen worden scenario 16 en 17b doorgerekend en doorgenomen tussen fractievoorzitters. Overige raadsleden lobbyen op spoor twee. Minstens zo belangrijk en veel effectiever. Ze creëren ruimte voor de onderhandelingscaroussel, ze paaien wegvallende, of weglopende cruciale spelers. Ze voorzien hun fractievoorzitter van ideeën en draadjes voor vervolg, wijzen op een muurbloem en overleggen met steunfractie en toehoorders. Zo’n avond. Ontluisterend mooi. De dynamiek van het tekort. Het tekort aan geld of zeggenschap, het tekort aan argumenten of invloed. En de wanhoopsdaad. Het dreigement. Het hangt immers altijd in de lucht en zweeft bij gratie op vertrouwen. Vertrouwen in een gedeeld doel, vertrouwen in de afhankelijkheid als coalitie en heel soms als …

De ontluistering Read more »