Deze column is eerder verschenen in Raadsledennieuws ? Listen to Post Het heeft iets weg van reflectie, als je voorzitter mag zijn van een commissie van de raad. De stukken liggen daar, je hebt het politiek doorgenomen met je fractie. Punten en komma’s voor het debat zijn doorgenomen, een korte pauze en dan aan de slag. Zo’n ‘Matrix’ moment waarin de gehaastheid ultiem wordt vertraagd en de wereld van afstand zich ineens aan je voeten afspeelt. Je kent de agenda, je kent de bedoeling, de intentie, de angel, en de haken en ogen en je hoeft er helemaal niets mee. Niet gevangen in de inhoud, in het debat voor een punt, maar verdwalen in de woorden van anderen en alle onzichtbare lijnen worden zichtbaar. En het is ontwapenend, ineens blijkt de felle criticaster zenuwachtig, verspreekt zich meer per minuut dan ooit per jaar aan de bar. Ontwapenend de wijze waarop commissieleden de microfoon hanteren; de één vergeet, wordt er aan herinnerd en zoekt stuntelig het knopje en begint de zin opnieuw maar dan halverwege. De ander drukt met groot misbaar op de knop, en maakt een magistraal theatraal gebaar bij het uitzetten, als punt, uitroepteken en grand finale in afwachting van doek en applaus. Wat natuurlijk niet volgt. Het krijgt iets sereen, waarbij je bezorgd kunt zijn over de insprekers, …

Matrix moment Read more »

En dan komt het toch nog onverwacht, al wist ik het tijdstip. Ik had er immers zelf om gevraagd. En de uitslag was niet vreemd want, tegen beter weten in, tegen een jonge vrouw de verkiezingen voor het lijsttrekkerschap aangaan is vragen om zo’n telefoontje in onze gelederen. 00:01, de voorzitter brengt het nieuws -ca 70% heeft gestemd met een uitslag van 58% om 42%- afgetekend en terwijl de ratio het accepteert wordt het toch een doorwade nacht. Zes jaar voelt niet als heel lang en voor de komende twee jaar liggen er nog heel veel plannen, mijlpalen en belangrijke dossiers om hard aan te werken. Gewoon omdat het belangrijk is, leuk is, aansluit bij idealen en bij mijn vakgebied en omdat ik gekozen ben voor dit termijn. Maar het stopt en de reflectie begint nu met een zomerleegte in plaats van reces. “Let op uw woorden”, zei ik tijdens de non-beschouwingen tegen het college. Ik had het zelf ook moeten doen. Het vertrek, het wordt een puzzel, een duivels dilemma , doorgaan zoals beloofd of toch accuut stoppen. Dan komen er berichten in de krant. Menno Provoost heeft zijn tanden er in gezet. Niks komkommer maar veel kwel. Twee dagen lang staat de krant bol, zoeken wij naarstig naar aanknopingspunten. Dit hadden we vorig jaar toch al geregeld? Het …

Het vertrek Read more »

Ik heb het stuk nog niet geschreven of via WhatsApp komt de melding binnen: “Dat geheim van jou staat open en bloot op de website van de gemeente”. Gewoon diezelfde dag. Zucht. Ik bedoel, daar loop ik met een bezwaard hart, hebben we als fractie onderspit moeten delven in de vergadering omdat een meerderheid de verantwoordelijkheid voor goede zorg niet openbaar wil behandelen en een dag na afloop staat het (voor de goed verstaander) open en bloot op de website van de gemeente, als onderdeel van de besluitvorming van  B&W. Bellen, Appen en het duurt en het duurt, ook ’s avonds staat het besluit er nog frank en vrij op. Pas nadat ook een coalitiepartner er zich mee gaat bemoeien, verdwijnt het en rest mij niets anders dan het zwijgen totdat het geheim er af is. Maar het knaagt en het wroet. Er was een krantenartikel waarbij een inwoner een forse klacht neerlegde over de aangereikte hulpmiddelen. Dat is de primaire verantwoordelijkheid van de gemeente en is de zichtbare zorg om kwetsbare burgers. Naar aanleiding daarvan zijn vragen gesteld, welke onder geheimhouding zijn beantwoord. Als er een moment is om als ‘politiek’ te laten zien dat de afstand tot de burger niet groot is, dat kwaliteit van zorg belangrijk wordt gevonden en dat je als overheid adequaat handelt, is het …

Het geheim eraf (Het Geheim deel 2) Read more »

Eerder geplaatst op Raadsledennieuws Natuurlijk ben ik enthousiast. Over ons landelijk programma, over de landelijke strijd en natuurlijk over de discussies in zalen, straten en op iedere hoek. Ineens ben je niet meer de lokale maar de vertegenwoordiger van de landelijke. Zware dilemma’s, wereldproblemen en huiveringwekkend leed. Het wordt met je gedeeld, het wordt medegedeeld en het wordt soms mede gedeeld. Over taallessen vanaf dag 1, over de eigen bijdrage voor chronisch zieken, over de taxi die niet vergoed wordt vanwege het eigen huis, en waar men wel vanaf wil maar ‘er is hier niks kleins te koop of te huur’ en over werk en banen en een zekere leeftijd. En zo lopen landelijke problemen en lokale zaken moeiteloos door elkaar, nodig je mensen uit om te gaan stemmen, vooral te gaan stemmen en loopt ondertussen je to-do-list met het grootste gemak verder vol. Dat is handig voor als je straks weer die lokale vertegenwoordiger bent. Keer op keer blijkt daarbij dat ‘het gesprek’, op straat, al na een paar minuten, bij de toevallige gesprekspartners de behoefte aan een tafel, een paar stoelen en wat beter voorjaarsweer doet groeien en toon en inhoud van waaierend naar focus en van tegengesteld naar ontmoetend gaat klinken. Zo ebt de strijd van het toneel en worden de verkiezingen een geweldige manier om met elkaar …

Het Gesprek Read more »

Eerder geplaatst op Raadsledennieuws Als openbaar bestuur achter gesloten deuren moet, gaat dat wringen. Onontkoombaar. Natuurlijk moet er een manier zijn om zaken in de gemeenteraad in besloten openheid met elkaar te bespreken zonder dat dat financiële consequenties heeft voor de gehele gemeenschap. Bijvoorbeeld bij onderhandelingen of wanneer een individu in het bijzonder onderwerp van gesprek is en de gemeentewet helpt daarin. Natuurlijk hoeft dat niet beperkt te blijven tot een seniorenconvent of een commissie stiekem. Artikel 23, 24 en 25 van de gemeentewet bieden de soelaas. De geheimhouding en de beslotenheid ontberen geen democratisch karakter, want er is een meerderheid van de raad nodig voor de bekrachtiging maar het voelt dubbel; die meerderheid kan net zo goed van politieke coalities komen die niets hebben uit te staan met het voorliggende dilemma op het terrein van bestuurlijke openheid en integriteit. De spagaat wordt echter des te meer voelbaar wanneer er zaken zijn die juist in het openbaar zich zouden moeten afspelen. Niet zozeer als het om de inhoud van het vertrouwelijke gaat maar om de vorm en het proces daaromheen. Met meel in de mond en met handen op de rug praten over de wijze waarom het tot vertrouwelijkheid is gekomen, vereist goed en vaak ontbrekend debattechniek van alle deelnemers.  Nog lastiger wordt het als geheimhouding niet voor één gemeenteraad geldt …

Het Geheim Read more »