Zo’n avond als ooit tevoren. Een raadsvergadering waarin iedereen iedereen op scherp zet en ‘bondjes’ sneller wisselen dan bij Wie-is-de-mol™, begint natuurlijk eerder. Met bijvoorbeeld de late terugvlucht van verschillende fractievoorzitters uit verschillende windrichtingen. Afgemat, moe komen ze aan en slepen zich met een lastig dossier in de hand naar de uitgang van het vliegveld en de ingang van de raadzaal. In één moeite door. En die vermoeidheid, de strakke huid van het reizen, het onbestemde lome gevoel van de reis in het lijf maakt nors, narrig en rigide. Juist op het moment dat het tegenovergestelde nodig is.
Het begin van zo’n avond is lacherig maar niet vrolijk. In de wandelgangen worden scenario 16 en 17b doorgerekend en doorgenomen tussen fractievoorzitters. Overige raadsleden lobbyen op spoor twee. Minstens zo belangrijk en veel effectiever. Ze creëren ruimte voor de onderhandelingscaroussel, ze paaien wegvallende, of weglopende cruciale spelers. Ze voorzien hun fractievoorzitter van ideeën en draadjes voor vervolg, wijzen op een muurbloem en overleggen met steunfractie en toehoorders.
Zo’n avond. Ontluisterend mooi. De dynamiek van het tekort. Het tekort aan geld of zeggenschap, het tekort aan argumenten of invloed. En de wanhoopsdaad. Het dreigement. Het hangt immers altijd in de lucht en zweeft bij gratie op vertrouwen. Vertrouwen in een gedeeld doel, vertrouwen in de afhankelijkheid als coalitie en heel soms als basaal vertrouwen van mens tot mens. Vertrouwen of Controle. De lijn is dun, de toon van het amendement is soms raak, soms geraakt.
En dan wordt het later en de snelheid stijgt en de diepgang daalt. De trechter, ook wel de bestuurlijke fuik, lijkt te werken totdat plotsklaps, geheel onbedoeld, een val dichtvalt. Een keuze is weg. En de bevestiging is gegroeid. De polarisatie versus de verbittering. En het beklemmende gevoel wordt groter, en verliest bijna haar context. En de afspraken worden beton, en de posities worden ingegraven. De uitspraken worden bondiger en een ieder weet met de laatste stemming hoe het gaat. Zo ook in de raadszaal. En dan valt de laatste hamer en lonkt de bar. De nazit. Zo nodig om elkaar morgen weer recht in de ogen te kunnen kijken, de verbittering kwijt te raken, of de pyrrusoverwinning als pyrrusoverwinning te zien.
En de bode doet het licht uit en weet dat het onhaalbare compromis echt onhaalbaar is en hij zojuist een kaartje voor oneindige herhalingen heeft gekocht en schudt het hoofd want hij weet de politiek ver weg van de inwoners en ziet dat het politieke spel het weer wint van de bedoeling en behoefte van de inwoners. De ontluistering is compleet. De herindelingsverkiezingen moeten nog komen.
