Het lijkt wel een maand verder. In kranten, blogs van betrokken actoren en op Twitter is geen nieuws van het front, zo wordt geklaagd. Front, een woordbeeld dat veel oorlogselementen in zich heeft. Net zoals ‘wapenfeiten’; van doorslaggevend belang als we daadkracht willen meten. Kortom een woordkeuze die nog weinig samenwerking in zich draagt en niet duidt op een naderende lente.
Er lijkt ook nog niet echt reden toe: de toegezonden eindejaarsnota 2010 staat vol met tegenvallers, en met wat lijkt op ‘lijken in de kast’. Incidentele tegenvallers met de mogelijkheid structureel te worden en structurele tegenvallers welke maar niet incidenteel willen worden. Gevolg: wapengekletter in zo’n periode voorafgaand aan de raadsvergadering. Vragen, meer vragen, onnoemlijk veel vragen, de vraagtekens vliegen rond je oren, wachtend op mensen die al die vragen moeten beantwoorden met daarin bezweringen ter geruststelling en tijd. Tijd om verder een strijdplan vorm te geven om nog meer tegenvallers te bezweren in plaats van een voorwaartse beweging te creëren. Ik vraag me af wanneer wel de tijd aanbreekt om uit de loopgraven te komen.
Ondertussen vallen de meevallers niet meer op: er wordt minder gegraaid in de oorlogskas dan was geadviseerd door het externe bureau (alweer een half jaar geleden), sommige plannen kosten minder en er stroomt gelukkig nergens bloed al moeten we waakzaam zijn voor het vangnet van de zwakkeren. Er worden uitgestoken handreikingen gedaan door afzonderlijke strijders, gewerkt aan vredesmissies en –visies door weer anderen, af en toe doorbroken door een muitend geluid van facties in fracties. Een boeiende strijd met veel stof die opwaait en mij weinig zicht geeft op de voortgang of terreinwinst
Terreinwinst wordt echter ook nog niet geboekt –dat kan pas volgend voorjaar- en het college geeft maar een summiere doorkijk in haar aanvalsplan. Tergend traag ontvouwt zich de marsroute en hals reikend vergelijk ik ‘het plan’ met ‘ons plan’ en zoek mijn weg in het mijnenveld van coalitie en oppositie. Liason officers zijn nodig om bruggen te slaan, diplomaten om achter de schermen verder te werken.
Zo’n strijdtoneel is dus nodeloos ingewikkeld en daar zit geen enkele burger op te wachten. Tijd voor een wisseling naar een terrein zonder polarisatie. Naar een bestuurlijke vorm die niet verdeeld maar oplevert. Naar een gezamenlijke zoektocht, naar een oneindig spel. Daar heeft de burger iets aan.
James P. Carse en F. Trompenaars en hun zienswijzen op ‘infinite games’ dienden als inspiratie
