Het reces voelt als de eerste bladzijde van Leonard Huizinga's 'Adriaan en Olivier' of bladzijde 647 van 'Olivier en Adriaan': "Wij stapten uit en schudden de overblijfselen van ons af". Het komt terug, het lijkt anders en Foucault heeft er een formule van gemaakt. Die boeken moet u gewoon lezen
Een moment van reflectie omdat een vriend een vraag stelde en ik geen antwoord verschuldigd wilde blijven
Het is onvermijdelijk, het hoort erbij. Dat is het lot van een ijzersterk proces, dat uit enthousiasme en een professionele houding is geboren, in beton is gegoten en waar menig burger zich bij achter de oren krabt. Reces, of beter, net daarvoor, juni. De vakantie loert, bureaus liggen nog vol plannen, wethouders zijn een jaar verder en tellen de knopen. Het wordt het tweede jaar en daden gaan nu tellen, worden meegenomen in de weging. Zowel door ban als door achterban. Op de burelen kijkt men halsreikend uit en dus het bureau moet leeg. Initiatieven worden omgezet, knopen gehakt, plannen ontvouwd en stempels gezet. Net voordat de laatste deur van…
In onze naarstige zoektocht naar de waarheid van het 'zuiverste water' liggen soms dichotomieën voor het oprapen. De kunst is de keuze, de kunst van de vaste hand.
Interbellum lijkt het: tussen de beschouwingen en de nieuwjaarsborrel, maar het is schijn. Genadeloos komt december...