Ineens wordt alom ‘de woningbouw’ weer van stal gehaald. De landelijke verkiezingen komen eraan. Menig partij citeert en eigent zich de uitspraak toe van de Amsterdamse wethouder van weleer, met een ongekende schaamteloosheid en simplisme die niet past bij bestuurders maar wel bij de campagne vrees ik.

En dan komt het toch nog onverwacht, al wist ik het tijdstip. Ik had er immers zelf om gevraagd. En de uitslag was niet vreemd want, tegen beter weten in, tegen een jonge vrouw de verkiezingen voor het lijsttrekkerschap aangaan is vragen om zo’n telefoontje in onze gelederen. 00:01, de voorzitter brengt het nieuws -ca 70% heeft gestemd met een uitslag van 58% om 42%- afgetekend en terwijl de ratio het accepteert wordt het toch een doorwade nacht. Zes jaar voelt niet als heel lang en voor de komende twee jaar liggen er nog heel veel plannen, mijlpalen en belangrijke dossiers om hard aan te werken. Gewoon omdat het belangrijk is, leuk is, aansluit bij idealen en bij mijn vakgebied en omdat ik gekozen ben voor dit termijn. Maar het stopt en de reflectie begint nu met een zomerleegte in plaats van reces. “Let op uw woorden”, zei ik tijdens de non-beschouwingen tegen het college. Ik had het zelf ook moeten doen. Het vertrek, het wordt een puzzel, een duivels dilemma , doorgaan zoals beloofd of toch accuut stoppen. Dan komen er berichten in de krant. Menno Provoost heeft zijn tanden er in gezet. Niks komkommer maar veel kwel. Twee dagen lang staat de krant bol, zoeken wij naarstig naar aanknopingspunten. Dit hadden we vorig jaar toch al geregeld? Het …

Het vertrek Read more »

Eerder geplaatst op Raadsledennieuws Natuurlijk ben ik enthousiast. Over ons landelijk programma, over de landelijke strijd en natuurlijk over de discussies in zalen, straten en op iedere hoek. Ineens ben je niet meer de lokale maar de vertegenwoordiger van de landelijke. Zware dilemma’s, wereldproblemen en huiveringwekkend leed. Het wordt met je gedeeld, het wordt medegedeeld en het wordt soms mede gedeeld. Over taallessen vanaf dag 1, over de eigen bijdrage voor chronisch zieken, over de taxi die niet vergoed wordt vanwege het eigen huis, en waar men wel vanaf wil maar ‘er is hier niks kleins te koop of te huur’ en over werk en banen en een zekere leeftijd. En zo lopen landelijke problemen en lokale zaken moeiteloos door elkaar, nodig je mensen uit om te gaan stemmen, vooral te gaan stemmen en loopt ondertussen je to-do-list met het grootste gemak verder vol. Dat is handig voor als je straks weer die lokale vertegenwoordiger bent. Keer op keer blijkt daarbij dat ‘het gesprek’, op straat, al na een paar minuten, bij de toevallige gesprekspartners de behoefte aan een tafel, een paar stoelen en wat beter voorjaarsweer doet groeien en toon en inhoud van waaierend naar focus en van tegengesteld naar ontmoetend gaat klinken. Zo ebt de strijd van het toneel en worden de verkiezingen een geweldige manier om met elkaar …

Het Gesprek Read more »