Ineens wordt alom ‘de woningbouw’ weer van stal gehaald. De landelijke verkiezingen komen eraan. Menig partij citeert en eigent zich de uitspraak toe van de Amsterdamse wethouder van weleer, met een ongekende schaamteloosheid en simplisme die niet past bij bestuurders maar wel bij de campagne vrees ik.

geraadpleegd via DBNL (KB)

Waar er eerst 21 zaten, worden er nu 31 gehuisvest. De nieuwe raad van de nieuwe gemeente wordt geïnstalleerd. De inrichting van de zaal geeft de spanning van de nog steeds lopende formatiegesprekken pijnlijk weer: De statige raadstafel is vervangen door vele eenvoudige glazen tafeltjes. Een onmogelijke grote u-vorm dwingt het publiek naar de hal waar weliswaar grote schermen staan maar waardoor het publiek gedwongen is te kijken naar hetgeen de regisseur voor ze bepaald.  Jammer, want dit is nu zo’n leuk moment voor alle nieuwsgierige inwoners, meegekomen familieleden en vrienden en vriendinnen om te zien wie met natte, gekamde haren zit, wie het trouwpak tevoorschijn heeft gehaald, wie de eed of belofte binnen één partij afgelegd en wie de hele tijd zit te friemelen aan kleding, haar of het stapel blaadjes op de tafel van het nieuwbakken raadslid. Het is ook goed om te zien dat er voldoende oude rotten aanwezig zijn, die geruststellende woorden spreken tegen nieuwe collega’s, de microfoon met ervaring quasi achteloos wegschuiven of nonchalant ter hand nemen voor een eerste prangende vraag aan de burgemeester over de onderhavige procedure. Die grote u-vorm zie je ook vaak in precaire conferenties in Azië en het Midden-Oosten waar gezichtsverlies voor alles moet worden vermeden. Het is veilig, niemand zit aan het hoofd, zelfs de waarnemend burgemeester niet maar …

De installatie Read more »